Maandagmorgen 05.00 uur, 1,5 week later:
’s Ochtends vroeg en misselijk (zenuwen??) begon de ‘Apura-experience’. De reis er naar toe was een avontuur op zich: de weg was voor de helft van de route (zo’n 175 km) een modderig bospad geworden! Maar, geheel volgens de surinaamse traditie, hebben we ’s avonds in het donker in een kreek gebaad! (terwijl we eigenlijk al gedouched hadden, aangezien we een goede tropische regenbui op ons dak hadden gekregen….).
De volgende morgen 07.00 uur was ik klaar voor vertrek! Apura was dichtbij en we moesten nu toch echt gaan! Na 28 jaar kon ik geen minuut meer wachten!  Onderweg naar Apura eerst nog een stop gemaakt bij Kamp 52 (het tijdelijke kantoor dat opgericht was voor het ‘west suriname project’; de aanleg van de spoorlijn); wat een vergane glorie……..
Vanaf dat punt was de spoorlijn zichtbaar. De spoorlijn, die tot op heden niet gebruikt is, is voor 85% begaanbaar ware het niet dat de dwarsliggers verrot zijn. Inmiddels is het zuid-afrikaanse bedrijf Billiton begonnen met het herstel van de spoorlijn (wie weet gaan er in de toekomst toch nog treinen rijden!!!). Dankzij deze spoorlijn waren we in Suriname; een ‘kindje’ van mijn vader. Heb nog nooit een spoorlijn zo fascinerend gevonden! Een spoorlijn die onze rit keurig begeleidde naar het eindpunt Apura…….

Apura
Van te voren had ik tegen mijn reisgenoten verteld waar ‘ons’ huis stond. Ze waren alle twee niet overtuigd dat ik het huis kon vinden (het was lang geleden, ik was toen nog erg jong en er was natuurlijk in de tussenliggende 28 jaar het één en ander gebeurd). 
We kwamen het dorp ‘op de verkeerde manier’ binnen………geen enkel teken van herkenning…….kleine paniek…….. Duidelijk was wel dat de huizen die ik zag, niet ons huis was. Toen kwamen we bij het guesthouse: een belangrijk herkenningspunt! Vanaf dat punt kon ik ons eenvoudig en snel naar het huis leiden. Het huis stond er nog en was goed onderhouden (in tegenstelling tot een aantal andere huizen in de straat)! Een huppeltje was hier daarom wel op z’n plaats!
De amandelboom was er niet meer, maar deze heeft plaats gemaakt voor een winkel. Voor de winkel zat de eerste ‘bekende’: hij kon zich de begin periode nog heel goed herinneren, en belangrijker nog: hij kon ons gezin ook helder voor de geest halen! Wat een ontlading!! Voor dit moment was ik 2 weken daarvoor in het vliegtuig gestapt! Ik heb verschillende mensen gesproken die allemaal fantastische verhalen vertelden over ‘toen’. Iedereen was het er over eens; de periode van 30 jaar geleden was de mooiste periode die het dorp gekend had!

Ongelofelijk hoe mensen reageerde op mijn ‘plotselinge’ verschijning; als ze geweten hadden dat ik zou komen dan waren de mannen gestuurd om te gaan jagen en was er vlechtwerk voor me gemaakt! Echt waanzinnig aardig! Zo aardig, dat ik me er een beetje ongemakkelijk onder voelde. Mensen waren verbaasd, maar zeker ook aangenaam verrast, dat ik in Nederland het vliegtuig had genomen om helemaal naar Apura af te reizen!

Ondanks de turbulente tussenliggende 28 jaar waren er toch een aantal herkenningspunten: het huis uiteraard, het guesthouse, het groen-rode treintje (het monument van Apura) op de hoek, de kade / de haven, de twee locomotieven, de steiger en natuurlijk de Corantijn rivier! Aan de ene kant allemaal zo vertrouwd en aan de andere kant leek het echt een ander leven van heel lang geleden! Een deel van mijn leven dat toch een beetje weggezakt was en waar ik opeens weer middenin stond! Echt waanzinnig!

Was graag nog wat langer gebleven, maar helaas was dat niet mogelijk. Twee dagen Apura: het was te kort, maar het was fantastisch! Iedereen was zo vriendelijk en behulpzaam. Voor iedereen die 30 jaar geleden in Apura heeft gewoond: stap in het vliegtuig en ga ‘even’ kijken. Het is zeker de moeite waard! Terug ga ik zeker nog een keer en ik zal er geen 28 jaar mee wachten (maar waarschijnlijk ga ik dan wel met de boot! ). Tot zo ver een kort verslag van mijn ‘Apura-experience’.
Brigit